1000 tinten groen

Waar de zomer en herfst elkaar ontmoeten, waag ik me na een forse regenbui even naar buiten. De frisse lucht vult mijn longen en de natuur om me heen brengt rust. Het zet me aan tot nadenken. 

Een dun spinnenweb streelt zachtjes mijn gezicht en de zonnestralen verwarmen mijn koude wangen. Terwijl de wolken langzaam de zon bedekken, voel ik een koude regendruppel die onverwachts langs mijn nek naar beneden rolt. 

De vogels fluiten ijverig en springen van boom tot boom alsof ze de regen vergeten zijn. Voor mijn ogen spreidt een roofvogel zijn vleugels en zweeft moeiteloos op de zachte wind, een symbool van vrijheid en controle. 

Ik volg het pad verder door het bos en stuit op een kruispunt. Vier wegen, vier mogelijkheden. Terug naar waar ik vandaan kwam, vooruit naar het onbekende of links en rechts waarvan ik niet weet waar ze eindigen. De keuze lijkt simpel maar is dat wel zo? 

Elke dag bevinden we ons op zulke kruispunten. We maken keuzes zonder altijd de uitkomst te kennen. Soms weloverwogen, soms impulsief. Toch proberen we vaak de toekomst te voorspellen alsof we grip willen houden op wat gaat komen. Maar waarom laten we de uitkomst niet gewoon los? 

De bomen om me heen geven het antwoord. Hun bladeren kleuren langzaam oranje en rood en zonder weerstand laten ze die uiteindelijk los. In de lente bloeien ze weer op, mooier en groener dan ooit tevoren. De boom heeft geen invloed op de cyclus, hij volgt simpelweg het ritme van de natuur. Laat zich meevoeren door de seizoenen zonder angst of weerstand tegen wat komen gaat. 

Misschien moeten wij ook leren loslaten net als de bomen. Zodat we na elke keuze opnieuw kunnen bloeien, vol leven in duizend tinten groen.